EGIPCJANIN
Czy rodzisz się ślepy?
Czy widzisz w ciemności?
Wolno ci patrzeć na króla?
Zasiadłbyś na jego tronie?
Potrafisz być groźny czy tylko udajesz?
Czy chodząc sam,
kroczysz dumnie jak paw?
A spadając na łeb, lądujesz na czterech łapach?
Czy prężysz grzbiet, gdy nadciąga burza?
I zawsze odnajdujesz drogę do domu?
Czy wiesz, jak dotrzeć do jonosfery?
Bo Kocurki to wiedzą i potrafią.
Kocurki to wiedzą i potrafią.
Kocurki to potrafią i wiedzą.
Kocurki to wiedzą i potrafią.
Kocurki to potrafią i wiedzą.
Dolecisz na miotle w odległe miejsca?
I nieobca ci świeca...
- Księga. - I dzwon?
- Byłeś kumplem Whittingtona? - Wspierałeś flecistę z Hameln?
Byłeś uczniem nieba czy piekła?
- Jesteś zły jak złośnica? - Chudy jak chudzielec?
- Chcesz by cię widziano... - ...kiedy tropisz mysz?
Byłeś przy tym, gdy faraon zamawiał Sfinksa?
Jeśli to wszystko prawda, to jesteś Kocurkiem.
Kocurkowe piosenki dla Kocurków.
Latamy w powietrzu, jak rozbujany trapez.
Wywijamy salta, skaczemy po oponach.
Wbiegamy po ścianach, skaczemy po drzewach.
Przemykamy po poręczach i po linach.
Kocurki to potrafią i wiedzą.
Kocurkowe piosenki dla Kocurków.
Zaśpiewasz jednocześnie w kilku tonacjach?
- "Duet kotów" Rossiniego. - Albo walce Straussa.
Potrafisz zaśpiewać górne C,
by wstrząsnąć widownią i murami teatru?
Kocurki to "Królowe nocy",
- śpiewające wysokim sopranem. - PUŁAPKA NA MYSZY
Radzą sobie z "Mesjaszem" Haendla,
"Alleluja" w anielskim śpiewają chórze.
MORIARTY!
MACAVITY! POSZUKIWANY ZA WSZYSTKO
Mistyczny majestat
niepohamowanej kociości.
Dzwony katedry biją na wiwat.
Niech nam żyje
Wiecznie Panujący Kot!
Koci, nieustraszony, wierny i szczery
wobec innych, które robią to...
Co...
Kocurki to wiedzą i potrafią.
Kocurki to potrafią i wiedzą.
Kocurki mruczą kocurkowe mruczanki.
Kocurki stare i Kocurki nowe.
Kocurki śpiewają i Kocurki tańczą.
Kocurkowe piosenki dla Kocurków.
Koty praktyczne.
Koty dramatyczne.
- Koty pragmatyczne. - Koty fanatyczne.
Koty retoryczne.
- Koty enigmatyczne. - Koty sceptyczne.
Koty nieznośne.
- Koty romantyczne. - Koty pedantyczne.
- Koty krytyczne. - Koty-pasożyty.
Koty alegoryczne, koty metaforyczne.
- Koty statystyczne. - I koty mistyczne.
Koty polityczne.
I koty hipokrytyczne.
- Koty klerykalne - Koty histeryczne!
- Koty cyniczne. - Koty rabiniczne.
I koty magiczne!
Kocurkowe piosenki dla Kocurków.
BAR MLECZNY
Wybierasz się na bal?
Nie robiłbym tego na twoim miejscu. Może być niebezpiecznie.
Mówią, że w tym roku wygra Macavity.
Macavity?
Nie ma drugiego kota jak Macavity.
Niezwykły magik.
Lecz potwornie zdeprawowany.
W jednej chwili go widzisz...
Chodź!
Czary.
Jak masz na imię?
Zapomniałaś języka?
- Victoria. - Victoria?
Musisz mieć inne.
Inne?
Nazwanie kota to trudne zadanie.
To nie jest taka sobie świąteczna gra.
Możesz z początku pomyśleć, że oszalałem,
kiedy powiem, że kot musi mieć trzy różne imiona.
Po pierwsze: imię używane na co dzień.
- Takie jak: - Peter,
- Augustus, - Alonzo
czy James.
Lecz kot potrzebuje też szczególnego imienia.
Które jest osobliwe i bardziej dostojne.
Bo jak bez niego mógłby dumnie podnieść ogon,
nastroszyć wąsy i godnie kroczyć?
Ale poza tym ma jeszcze jedno imię.
Imię, którego nikt nie odgadnie.
Ludzie w żadnym wypadku go nie odkryją.
Ale kot je zna i nigdy go nie zdradzi.
I jeśli zobaczysz kota w głębokiej medytacji,
to wiedz, że jej powód jest zawsze ten sam:
twój kot zastygł w skupieniu
i myśli,
i myśli
o swoim imieniu.
O swoim nieuchwytnym, uchwytnym, niewypowiedzianie niepojętym imieniu.
O głębokim i nieprzeniknionym znaczeniu...
Bo niepowtarzalne jest to imię, imię, imię...
Imię, imię, imię...
Pan Mistofelis, magiczny kot!
Kocurki, zbierzcie się dziś.
Kocurki, przyjdźcie tu wszystkie.
Kocurkowy księżyc jasno świeci.
Przybądźcie na Kocurkowy Bal.
Kocurki zbierzcie się dziś.
Kocurki, przybądźcie na...
Kocurkowy Bal.
Kocurki spotykają się raz do roku
na Kocurkowym Balu, dobrze nam znanym.
Nestorka Kocurków wkrótce się zjawi
i ogłosi tegorocznego wybrańca.
Kiedy Wyrocznia tuż przed świtem
wśród ciszy tak gęstej, że można kroić ją nożem,
ogłosi imię kota, który może się odrodzić
i powrócić w nowym wcieleniu Kocurka.
Już czeka na niego jonosfera,
pełna cudów tylko dla oczu Kocurka.
Kocurki pytają, ponieważ mają tę śmiałość.
Kto to będzie?
Jonosfera?
Wysoko, wysoko na niebie.
Tam kot, który na to zasłużył, odrodzi się w nowym życiu.
I stanie się kimś, kim zawsze chciał być.
Jak zostanie wybrany?
Musi zaśpiewać piosenkę o sobie.
O tym, kim jest i co robi.
Chodź.
Zobaczysz kotkę, która chce dziś zostać wybrana.
Myślę o kotce z gatunku Rozkoszka.
Ma na imię Jenny Cęteczka.
Ma pręgowane futerko,
na którym obok tygrysich prążków są też cętki jak u lamparta.
Całymi dniami siedzi na schodach,
czasem na progu lub na wycieraczce.
Siedzi i siedzi, siedzi i siedzi.
I dlatego to właśnie Rozkoszka jest.
Ale...
kiedy cichnie zgiełk dnia,
wtedy zaczyna się praca Rozkoszki.
Kiedy rodziny grzecznie śpią w łóżkach,
podwijam spódnicę, by zakraść się do piwnicy.
Bardzo mnie zajmuje zachowanie myszy.
Nie są zbyt grzeczne, mają złe maniery.
Kiedy więc już ułożę je w rządku na wycieraczce,
uczę je muzyki i robótek: na szydełku i drutach.
Jest teatr i kolacja.
Po głowie mi chodzi kocica Rozkoszka.
Ma na imię Jenny Cęteczka.
Lubi pociągać za sznur do kotary
i wiązać na nim węzły żeglarskie.
Lubi przesiadywać na parapecie
lub na innej gładkiej i równej powierzchni.
Siedzi i siedzi, siedzi i siedzi.
I dlatego to właśnie Rozkoszka jest!
Ale...
kiedy cichnie zgiełk dnia,
zaczyna się praca Rozkoszki.
Myślę, że karaluchy potrzebują zajęcia.
By je ustrzec przed destrukcyjną bezczynnością,
utworzyłam z gromadki gamoni
zastęp zdyscyplinowanych skautów.
Mają teraz ważne cele i zadania.
A karaluchy nauczyły się nawet grać capstrzyk!
Karaluchy!
Uśmiechy!
A teraz wisienki na torcie.
Po co jej nowe życie?
Nie mogę wciąż siedzieć w tej kuchni.
Nie wymądrzać mi się!
Tak więc: hip hip hura za stare dobre Rozkoszki,
na których opiera się każde porządne gospodarstwo.
Hip hip hura! Hip hip hura!
Dziękuję, moje drogie.
Miau.
To trochę przestarzałe. Nie sądzisz?
Te tańce karaluchów i śpiewy myszy.
Choć myszy były świetne.
Ale to jest ciut oldskulowe.
- Wynoś się. - Próbuję tylko wesprzeć cię opinią.
Właściwie liczyłem na wsparcie jedzonkiem.
A kysz mi z tej kuchni!
Zatańczmy!
- Tuitam Szarpek to osobliwy kot. - Osobliwy kot.
Jak dasz mi bażanta, to zażądam kuropatwy.
Jeśli wpuścisz mnie do domu, zechcę być w mieszkaniu.
Jak się znajdę w mieszkaniu, zapragnę wrócić do domu.
Jeśli podsuniesz mi mysz, poproszę o szczura.
- Nie! - Jeśli dasz mi szczura,
- będę gonić mysz. - Dzięki, Tuitam.
Tuitam Szarpek to osobliwy kot.
Nie warto o tym wspominać.
On zawsze postawi na swoim.
I nikt nic na to nie poradzi.
Tuitam Szarpek to potworny nudziarz.
Kiedy mnie wypuszczasz, ja chcę wejść.
Zawsze jestem po złej stronie drzwi.
Gdy tylko wejdę do domu, zaglądam w każdy kąt.
Lubię sobie poleżeć w szufladzie biurka.
I złoszczę się, gdy w niej utknę.
Myślisz, że go wykastrowano? Śpiewa cienkim głosem.
No wiesz...
Tuitam Szarpek to osobliwy kot.
I nie ma powodu w to wątpić.
- Światła. - On zawsze postawi na swoim.
I nikt nic na to nie poradzi.
Ja też potrafię tak tańczyć.
- Patrz. - Pokaż.
Proste.
Tuitam Szarpek to osobliwa bestia.
Nieuprzejmość weszła mi w nawyk.
Witaj.
Dasz mi jedną rybkę, a ja uczty żądam.
Ale jak nie ma ryby, nie myśl, skarbie, że zjem królika.
Jeśli częstujesz mnie śmietanką, parskam i prycham.
Bo ja lubię tylko to...
co sam sobie znajdę.
Victoria.
Już się tak nie popisuj.
I będę umorusany po uszy daniem, które ukryłeś przede mną w spiżarce.
- Tuitam Szarpek. - Jest przebiegły i sprytny.
Tuitam Szarpek.
Nie dba o czułości.
Za to gdy szyjesz, wskoczę ci na kolana, bo splątane nici to dopiero zabawa.
O tak!
ŚMIETANKA
BAR MLECZNY
Tuitam Szarpek to osobliwy kot.
Tuitam Szarpek nie dba o czułości.
Nie, nie chcę więcej mleka.
Mleko!
Tuitam Szarpek to osobliwy kot.
Nie warto o tym wspominać.
On zrobi zawsze tak, jak chce.
I nikt nic na to...
na to...
I nikt nic na to...
na to...
nie poradzi.
Zwróć uwagę na kotkę,
która spogląda na ciebie niepewnie.
W świetle otwartych drzwi,
ostrym jak złośliwy uśmiech,
widzisz skraj jej futra.
Jest potargane i zakurzone.
I widzisz kąciki jej oczu,
wykrzywione jak pogięta szpilka.
I...
Odwiedziła wiele podejrzanych miejsc
wokół obskurnej ulicy Tottenham Court.
Przemykała przez puste zaułki
od pubu Rising Sun do pubu Friend At Hand.
A listonosz wzdychał, gdy drapał się po głowie.
Pomyślałbyś: powinna już nie żyć.
I kto by w ogóle przypuszczał,
że to była Grizabella - słynna kocica salonowa.
Grizabella - kocica salonowa.
I kto by w ogóle przypuszczał,
że to była Grizabella, słynna kocica salonowa.
Kim była?
Gwiazdą w Windmill.
Ale potem zadała się z Macavitym.
I teraz mieszka na ziemi jałowej.
TEATR WINDMILL
Dobry wieczór.
O nie! Patrzcie, kogo tu przyniosło.
Ojej. Wyglądasz na bardzo wygłodzoną.
Nie idź na bal o pustym żołądku.
Liczy pan, że to pana wybiorą?
Tak. Chce się odrodzić jako chudy kot, żeby móc znowu utyć.
Ale nie wygra!
- Jak śmiesz? Nie słuchaj jej. - Jego nie słuchaj, bo to kompletny...
Jestem Dandys Jones, a na mnie nie tylko skóra i kości.
Rzeczywiście, jestem dość gruby.
Nie włóczę się po pubach, bywam w ośmiu lub dziewięciu klubach,
bo jestem kotem z ulicy St. James.
To mnie wszyscy witają, gdy przechadzam się ulicą
w swoim idealnie czarnym futrze.
Pospolici łowcy myszy nie mają tak skrojonych spodni,
ani tak nienagannego fraka.
Załapałaś. No to już.
Gotowa?
Przepraszam.
Czy przypadkiem nie jesteś Jenny Cęteczką?
Tak.
Powinnaś występować na światowych scenach.
Tak.
A ta twarz powinna widnieć na plakatach.
POSZUKIWANY MACAVITY NAGRODA 100 FUNTÓW
Na całej ulicy St. James najelegantsze imię
to imię tego kociego strojnisia.
I wszyscy z dumą przyjmujemy powitania i ukłony
Dandysa Jonesa w białych getrach.
Okazyjnie bywam w klubie Senior Educational,
lecz trochę naruszam tym przepisy,
bo żaden kot nie może należeć naraz do obu klubów: tego
i Joint Superior Schools.
Z tej samej przyczyny w sezonie łowieckim
znajdziesz mnie w klubie Blimp, a nie Fox.
Nie!
Często bywam widziany w radosnym Stage and Screen,
który słynie z pobrzeżków i krewetek.
W sezonie na sarninę patrzę bardzo przychylnie
na soczyste kąski w Pothunter's.
A tuż przed południem i ani chwili wcześniej...
Nic z tego nie wyjdzie? Jasne?
Spójrz na mnie i na siebie.
Wiesz, że mam kompleksy na punkcie swojej wagi?
A jednak mnie zawstydzasz.
To ci powiem.
A teraz posłuchaj: sam mnie tam nie wrzucisz.
Zbierzmy więcej kotów i spróbujemy jeszcze raz, dobrze?
Dobrze. Bardzo ładnie. Wszyscy gotowi?
I... pięć, sześć, siedem.
A tuż przed południem i ani chwili wcześniej...
Hej!
Trzeba wpaść na drinka do klubu Drones.
Dzięki, Szarpek.
A gdy widzicie mnie w pędzie, pewnie spieszę na curry
w klubie Siamese albo Glutton.
A jeśli mam minę złą, znaczy wrzuciłem coś na ząb w klubie Tomb.
Była to kapusta, jagnięcina i pudding.
Na całej ulicy St. James najelegantsze imię
to imię tego kociego strojnisia.
I wszyscy z dumą przyjmujemy powitania i ukłony
Dandysa Jonesa w białych...
Dandysa Jonesa w białych getrach.
I tak oto mija dzień Dandysa.
- W jednym klubie... - Lub w drugim znajdziesz mnie.
I nie dziwi nas fakt, że na naszych oczach
tak wyraźnie się zaokrąglił.
Dwanaście kilo ważę, żeby nie skłamać.
I co dzień przybieram na wadze.
Ale dobrze się mam, bo w formie mnie trzyma
regularny tryb życia. I dlatego mówię wam:
jestem wciąż w kwiecie wieku i raczej czeka mnie długowieczność.
Tak powiada najgrubszy ze wszystkich kot.
I wiosennie się robi na ulicy Pall Mall,
kiedy Dandys Jones kroczy w białych...
Dandys Jones kroczy w białych...
Getrach?
Macavity!
Kot w getrach. Urocze.
Głodny?
Wyglądasz, jakbyś nie jadł od wielu dni.
Śmiało.
Popatrz. Powąchaj.
Bardzo smaczne.
Śmiało, kocie w getrach. Stać cię na to.
Nieuchwytny.
- Jak możemy ci pomóc? - Nie powinnaś tak sama chodzić.
Jestem z przyjaciółmi.
Z przyjaciółmi? Chyba wszyscy uciekli.
Nie martw się. Zaopiekujemy się tobą.
Prawda? Chodź do środka.
- Mangozżerek. - I Rumsztyczka Kpiarz.
Każdy tutaj dobrze nas zna.
- Jako klaunów. - Komediantów.
- Linoskoczków. - I akrobatów.
Słyniemy w całej okolicy.
A dom nasz stoi w Victoria Grove.
To tylko centrum operacyjne.
Bo do włóczęgi mamy nieuleczalny ciąg.
Znają nas wszyscy w Cornwall Gardens.
Na Launceston Place i Kensington Square.
Ciągnie się za nami ta zła sława.
Niewiele kotów mogłoby ją znieść.
Tylko bez zdjęć proszę.
Jeśli w okolicy jest otwarte okno, a sypialnia wygląda jak po bitwie,
jeśli z dachu obsuwa się dachówka
i wkrótce zaczną się przecieki...
Jeśli w komodzie otwarte są szuflady i gdzieś się zapodziały kamizelki
albo po kolacji jedna z córek...
...nagle nie może znaleźć pereł sznura,
rodzina wtedy powie:
"To ten okropny kot".
A to był Mangozżerek.
Albo Rumsztyczka Kpiarz.
I na tym zazwyczaj się kończy.
Mangozżerek i Rumsztyczka Kpiarz to wielce wygadana para.
Bardzo z nas sprawni rabusie
i zwinni włamywacze.
Mieszkamy sobie w Victoria Grove
i nie mamy stałej pracy.
Jesteśmy bardzo przekonujący,
gdy chcemy wciągnąć w rozmowę policjanta.
Panie władzo, sam kupiłem to dla niej.
Co?
Kiedy rodzina zasiada do obiadu w niedzielę,
nie pamięta o diecie i myśli
tylko o steku argentyńskim, ziemniakach i sałatce.
Nagle zjawia się kucharz...
...i mówi łamiącym się głosem:
"Niestety obiad będzie dopiero jutro,
bo pieczeń znikła z piekarnika!"
A rodzina na to...
"To ten okropny kot".
A to sprawka Mangozżerka
albo Rumsztyczki Kpiarz.
I na tym zazwyczaj się kończy.
- Mangozżerek. - I Rumsztyczka Kpiarz
stanowią zgraną parę.
Czasem można przypisać to szczęściu,
a czasem przyjaznej pogodzie.
- Przelatujemy przez dom jak huragan. - I nikt nie jest pewien:
- Czy to był Mungozżerek? - Czy Rumsztyczka Kpiarz?
A może zrobili to oboje?
Kiedy słyszysz łoskot w jadalni
albo nagły stukot ze spiżarni.
Lub w bibliotece głośny brzęk
wazy z dynastii Ming,
rodzina wtedy pyta:
"Który to był kot?"
To byli Mangozżerek
i...
Rumsztyczka Kpiarz.
I nkt nic na to nie poradzi.
Idę, Victorio!
Nie martw się. Zaczekaj.
Masz, piesku! Łap!
Wszędzie cię szukałem.
Pomyślałem, że przegapisz przybycie.
Czyje przybycie?
Wyroczni.
Gdzie jestem?
Znaleźliśmy się na barce na środku Tamizy.
Co ty tu robisz?
Nie mam pojęcia.
- Straciłam wszystkie karaluchy. - Nie mogę być na barce.
- Miałem iść na bal. - Nigdzie nie pójdziesz, kocie w getrach.
Zamierzam wygrać, więc wolę mieć spętanych przeciwników.
Tygrysie Mruku, pilnuj ich tutaj.
Nazwał mnie tak dwa razy.
"Kot w getrach". Niby przezwisko, ale mnie się podoba. Więc żart mu nie wyszedł.
Kim jesteś?
Tygrys Mruk.
Kot Likwidator, podróżuję na barce.
Jestem najbrutalniejszym kotem, który żyje na wolności.
Od Gravesend aż do Oxfordu gna mnie chęć czynienia zła.
Jestem łobuz nad łobuzy, przez co zwą mnie Postrachem Tamuzy.
Chyba "Tamizy"?
Rzeka nazywa się Tamiza, a nie "Tamuza".
A więc Tygrys Mruk to ty?
Rozumiem. Już to zapamiętam.
Już wiem, kim jesteś.
Dzięki, że mi powiedziałeś.
Gdzie się podziewałaś?
To moje.
Kolejna nieudana sztuczka.
Pora na spotkanie z Wyrocznią.
Kim jest Wyrocznia?
Wyrocznia to wiekowy kot.
Przeżyła już niejedno życie.
Sławiły ją przysłowia i wiersze
na długo przed koronacją królowej Wiktorii.
Wyrocznia przeżyła wiele żyć.
Kusi mnie, by powiedzieć, że 99.
Jej liczne potomstwo żyje w zdrowiu i dobrobycie.
A cała okolica jest dumna ze swojej nestorki.
Na widok jej spokojnej, łagodnej fizjonomii,
gdy Wyrocznia wygrzewa się w słońcu na murku przy plebanii,
najstarszy mieszkaniec skrzeczy wzruszony:
"Nie do wiary! Czy to naprawdę ona?
Tak! Nie! Oczom nie wierzę!
Może poniosła mnie wyobraźnia,
ale myślę, że to nasza Wyrocznia!"
"Nie do wiary! Czy to naprawdę ona?
Tak! Nie! Oczom nie wierzę!
Może poniosła mnie wyobraźnia,
ale myślę, że to nasza Wyrocznia!"
"Nie do wiary! Czy to naprawdę ona?
Tak! Nie! Oczom nie wierzę!
Może poniosła mnie wyobraźnia,
ale myślę, że to nasza Wyrocznia!"
"Nie do wiary! Czy to naprawdę ona?
Tak! Nie! Oczom nie wierzę!
Nogi mi drżą, muszę iść powoli.
Uważajcie na Wyrocznię.
Kocurki spotykają się raz do roku
w noc, gdy wyznaczamy wybrańca.
A skoro przybyła nestorka Kocurków,
wszystkie Kocurki mogą się cieszyć.
- Któż to będzie? - Któż to będzie?
Któż to będzie?
Kocurki zbierzcie się dziś w nocy.
Kocurki, przyjdźcie tu wszystkie.
Kocurkowy księżyc jasno świeci.
Przybądźcie na Kocurkowy Bal.
Kocurki są czarne i białe.
Kocurki są raczej drobne.
Kocurki są radosne
i miło ich słuchać, kiedy miauczą.
Kocurki mają pogodne pyszczki
i błyszczące czarne oczy.
Lubimy ćwiczyć nasze dumne pozy w oczekiwaniu na kocurkowy księżyc.
Kocurki nie rosną zbyt szybko.
Kocurki są raczej malutkie.
Tłuściutkie i okrąglutkie.
Umiemy tańczyć i skakać.
Nim wyjdzie kocurkowy księżyc,
robimy toaletę i odpoczywamy.
Kocurki myją się za uszami,
i pazurki czyszczą też.
Kocurki są białe i czarne
i raczej są malutkie.
Ale wysoko skaczą w górę
i ich oczy świecą w nocy.
Kocurki są czarne i białe.
I jak mówiliśmy, są malutkie.
Jeśli wieczorem pada deszcz, to w domu ćwiczymy podskoki.
A jeśli słońce jasno świeci,
ktoś powie, że nie robimy nic.
Ale my tylko zbieramy siły
na Kocurkowy Bal!
Kocurki, zbierzcie się dziś!
Kocurki, przyjdźcie tu wszystkie!
Kocurkowy księżyc jasno świeci.
Przybądźcie na Kocurkowy Bal!
Kocurki, zbierzcie się dziś w nocy.
Kocurki, przyjdźcie tu wszystkie.
Kocurkowy księżyc jasno świeci.
Kocurki przybądźcie na Kocurkowy Bal!
Czas na bal!
Za twoim pozwoleniem, oczywiście.
Cisza.
Żadnych kroków na chodniku.
Czy księżyc stracił pamięć?
Uśmiecha się tylko blado.
A w świetle latarni
suche liście zbierają się u moich stóp.
Wiatr zaczyna swój lament.
Ulicznie latarnie nadają
złowieszcze ostrzeżenia.
Ktoś coś szepcze,
latarnia migocze,
niedługo zacznie się dzień.
Wspomnienia.
Samotna w świetle księżyca.
Uśmiecham się do minionych dni.
Byłam wtedy tak piękna.
Pamiętam czas,
gdy wiedziałam, czym jest szczęście.
Niech ożyją znów
wspomnienia.
Chodź ze mną do domu,
jeśli masz odwagę.
Nie wiedziałabym,
dokąd cię zaprowadzić.
Czy powinnam coś zrobić?
Choć ja nie dostałam nic od nikogo.
Przyczajona w ciemności, czekam, by zacząć żyć.
Nie mam pięknych wspomnień.
Niczego więcej nie chciałam,
prócz tego, by mnie chciano.
Za młoda jestem, by się włóczyć po ulicach samotna i wystraszona.
Urodziłam się w biedzie,
ty przynajmniej coś masz.
Masz swoje wspomnienia
z eleganckich salonów,
na które mnie nikt nie zaprosi.
Wspomnienia pogrzebał czas,
lecz przynajmniej zostały ci piękne cienie przeszłości.
I być może mój dom nie jest taki, jak chciałam.
Nie jest tym wymarzonym.
Ale wśród tych nocnych zjaw czuję, że żyję naprawdę.
Wiem, że to niebezpieczna gra,
ale jest w niej dzikość i wolność.
Niczego więcej nie chciałam,
prócz tego, by mnie chciano.
Nie będę się włóczyć po ulicach samotna i wystraszona.
Od urodzenia nie miałam nic.
A dzięki nim coś mam.
Mam się czego trzymać.
Nie wiedziałam, czy się odnajdę w tym świecie, do którego mnie przyjęto.
Wspomnienia pogrzebał czas.
Zatańczę więc z pięknymi cieniami przeszłości.
Wspomnienia pogrzebał czas.
Zatańczę więc
z pięknymi cieniami przeszłości.
Chwile szczęścia.
Przeżyliśmy je, nie rozumiejąc, co znaczą.
Próbując je zrozumieć, przeżywamy je na nowo.
W innej postaci,
poza wszelkim pojęciem szczęścia, dostępnym rozumowi.
Dawne przeżycie odrodzone w nowym znaczeniu
nie jest doświadczeniem jednego życia,
lecz przeżyciem wielu pokoleń.
Powierzaniem pamięci czegoś,
czego się nie da do końca wysłowić.
Wszystko w porządku, moja droga?
My się nie znamy, prawda?
Nie. Nie jestem stąd.
- Rodzice mnie zostawili. - Biedactwo.
Przyszłaś popatrzeć na wybór Kocurka?
- Wolno mi? - Czemu nie?
- Nie jestem Kocurkiem. - Jeszcze nie jesteś.
Chodź. Zaraz zaczynamy.
Gus.
Gus, pana kolej.
Życzę udanego występu.
Jestem wielkim fanem.
- Jak się nazywasz? - Pan Mistofelis.
Kot Magiczny, ma się rozumieć.
- Miewa pan tremę? - Nie.
Gdy się dobrze przygotujesz, wszystko idzie jak z płatka.
Odpukać w niemalowane.
Pierwszy raz gram w "Egipcjaninie".
Kot Teatralny Gus.
Trzymaj za mnie pazury.
Gus to jest kot z teatru.
Powinienem był przyznać się wcześniej, naprawdę na imię mam
Asparagus. Ale to trudno wymówić,
więc wołają mnie po prostu Gus.
Futro mam nędzne, chudy jestem jak palec,
miałem porażenie i trzęsą mi się łapy,
lecz za młodu przystojniak był ze mnie nie lada.
A dziś żadna mysz ani szczur nie zadrżą przede mną,
bo nie jestem już taki, jak w kwiecie wieku.
A byłem nawet dość sławny swego czasu, podobno.
Spotykając przyjaciół w ich klubie
na zapleczu pobliskiego pubu -
lubię wszystkich zabawić, gdy ktoś coś mi postawi -
anegdotą z czasów mojej dawnej świetności.
Bo byłem gwiazdą pierwszej wielkości.
Grałem nawet z Irvingiem.
Grywałem też z Tree.
Lubię wspominać pewien występ na scenie,
gdy publiczność wywoływała mnie siedem razy.
Lecz najlepsza ma rola, muszę wam to powiedzieć,
to "Giń-przepadnij" - Drab, Jakiego Nie Zna Świat.
A gdy ktoś mnie uraczy naparstkiem ginu,
opowiem mu, jak grałem w East Lynne.
W pewnej sztuce Szekspira miałem wielkie szczęście:
jakiś aktor wpadł na pomysł, że potrzebny im kot.
Te dzisiejsze kociaki - brak im wykształcenia.
Wszystko było inaczej za królowej Wiktorii.
Nie ćwiczą, jak my kiedyś w teatralnej trupie.
Myślą, że wielkim wyczynem są sztuczki na scenie.
Myślę sobie, niestety jest to nie do nadrobienia.
Teatr nie jest jak kiedyś, teatr zszedł dziś na psy.
Nowoczesne produkcje, nic nie można powiedzieć.
Lecz nie mogą się równać z tym, co było kiedyś.
To były czasy, gdy robiłem furorę
jako "Giń-przepadnij" - Drab, Jakiego Nie Zna Świat.
Mógłbym to powtórzyć.
Brawo!
Brawo, Gus.
Mogę prosić o autograf?
Móc znów zobaczyć Draba!
Inspirujące i mrożące krew w żyłach.
Macavity.
Następny zawodnik...
Psikus Podróżnik, Kot Kolejowy.
Kot, który jeździ koleją.
O 11:39 rozlega się dramatyczny szept,
bo nocny pociąg ma właśnie odjeżdżać.
"Psikus, gdzie jest Psikus?
Chyba się nie wybrał na łowy? Musimy go znaleźć, bez niego nie ruszymy".
Konduktorzy, bagażowi, córki zawiadowcy stacji
szukają wszędzie, gdzie się da.
"Psikus, gdzie jest Psikus?
Bo jeśli się zaraz nie zjawi, nocny pociąg nie ruszy, o nie".
O 11:42 na sygnał odjazdu
na pasażerów pada blady strach.
Wtedy ja się pojawiam,
wolno korytarzem kroczę,
przecież w bagażowym miałem robotę.
Mruga jeden raz zielonym okiem,
co oznacza "Możemy jechać!"
I pociąg w końcu rusza na północ...
Półkuli północnej.
Psikus Podróżnik, Kot Kolejowy.
Psikus Podróżnik, Psikus Podróżnik.
Psikus Podróżnik, Kot Kolejowy.
Kot, który jeździ koleją.
Generalnie, można powiedzieć, że to ja panuję nad wszystkim
w wagonie sypialnym Ekspresu.
Maszynista i konduktor grają w karty z bagażowym,
więc ktoś ich musiał wziąć w obroty.
Bacznie was obserwuję i wiem, co myślicie.
I bez obaw, ja tu nie pozwolę
na wygłupy czy hałasy. Nikt nawet nie piśnie,
kiedy Psikus robi obchód.
Bo z Psikusem nie ma żartów.
Mnie nie można zignorować.
Tak więc w nocnym pociągu wszystko idzie gładko,
kiedy Psikus czuwa nad składem.
Dobrze każdemu w przytulnej kabinie,
na której drzwiach zawieszono jego nazwisko.
Łóżko czyste ze złożoną pościelą.
Na podłodze ani śladu kurzu.
A uprzejmy konduktor grzecznie pyta: "Czy poranna herbata ma być...
mocna czy słaba?"
Bo ja byłem tuż za nim, gotowy, by wkroczyć do akcji.
Bo Psikus Podróżnik nad wszystkim czuwa.
Gdy położycie się spać
i wygodnie się umościcie,
pamiętajcie: to dzięki niemu
nic nie zakłóci wam snu.
To Psikus!
Bo tu czuwa Kot Kolejowy,
Kot, który jeździ koleją.
Koty!
- Psikus Podróżnik, Kot Kolejowy. - Psikus Podróżnik.
Kot, który jeździ koleją.
I pomacha wam radośnie swoim brązowym ogonem,
co oznacza: "Do zobaczenia znów".
I bez wątpienia spotkacie w nocnym pociągu
kota, który jeździ koleją.
Macavity.
KOCIMIĘTKA
Macavity to kot skryty, Zatartym Śladem go zwą.
Prawdziwy z niego zimny drań, co z prawem jest na bakier.
KOCIMIĘTKA
Wywiedzie w pole Scotland Yard, lotną brygadę też.
Gdy docierają na miejsce zbrodni, tam nie ma Macavity'ego.
Macavity, Macavity, kocur to niepospolity.
Złamał prawa wszystkich nacji, łamie prawa grawitacji.
Zdolnością lewitacji fakira przykuł wzrok.
Gdy docierają na miejsce zbrodni, tam nie ma Macavity'ego.
Macavity to rudy kot, wysoki, chudy gad.
Gdy go spotkasz, w mig go rozpoznasz. Zapadnięte oczy ma.
Czoło myśli marszczą mu, gdy zapada zmrok.
Sierść flejtucha pokrył kurz, wąsów nie czesał z rok.
Kołysze głową z boku na bok i wyciąga się jak wąż.
A kiedy myślisz, że już śpi, on podnosi wzrok!
Macavity, Macavity, kocur to niepospolity.
Wcielony diabeł, koci łach, zdeprawowany stwór.
Gdzieś za rogiem go wypatrzysz i na skwerku może też.
Lecz w miejscu, gdzie wykryją zbrodnię, nie ma Macavity'ego!
Na pozór go szanują,
lecz w karty strach z nim grać,
a odcisków jego łap
nie ma w aktach Scotland Yard.
Spiżarnia splądrowana, klejnoty gwizdnął ktoś,
ktoś podciągnął mleko, psu z gardła wyrwał kość.
Gdy szyba w szklarni zbita, a treliaż sypie się,
to jest najdziwniejsza rzecz - tam nie ma Macavity'ego!
Macavity, Macavity, kocur to niepospolity.
Kot zaiste wyjątkowy, podstępny, ale spolegliwy.
On zawsze ma alibi, którym podzieli się.
W każdym miejscu, gdzie zdarzyła się draka, nie ma Macavity'ego!
Mówi się, że wszystkie koty, na których można wieszać psy,
wspomnę tylko Mangozżerka, Rumsztyczkę Kpiarz i Griddelkę,
to ledwie pomagierzy kota, który przez cały czas
kontroluje operacje.
Napoleon wielkich grand!
Macavity, Macavity, kocur to niepospolity.
Wcielony diabeł, koci łach, zdeprawowany stwór.
Gdzieś za rogiem go wypatrzysz i na skwerku może też.
Lecz w miejscu, gdzie wykryją zbrodnię...
Macavity...
Macavity!
Lecz w miejscu, gdzie wykryją zbrodnię...
nie ma Macavity'ego!
Tak!
Już czas dokonać wyboru Kocura.
Wyrocznio, jeśli pozwolisz.
Jako że jestem ostatnim uczestnikiem
i z pewnością najlepszym...
Tak więc...
Nigdy.
Wybieram kota, który zasługuje na nowe życie.
Oceniam kota po jego duszy.
- On ma duszę. - Przeogromną duszę.
Jesteś oszustem, Macavity.
Wyrocznio...
Udaję się do jonosfery.
Żądam przyznania mi kolejnego żywota.
Nigdy się nie znajdziesz w jonosferze.
To się okaże.
Tygrysie Mruku, za burtę z nią.
Wybierz mnie, bo utoniesz w tej rzece.
Nigdy ciebie nie wybiorę!
Masz ostatnią szansę!
Nigdy!
Gdzie Wyrocznia?
Gdzie ona?
Nie wiemy.
- Gdzie ona jest? - To była tylko zabawa.
Nie wiedzieliśmy, że ją porwie.
Musimy coś zrobić.
Nie odczarujemy losu.
Ależ tak!
Jesteś magikiem.
- Co? - To niegłupi pomysł.
- Warto spróbować. - Nie potrafię.
Tylko spróbuj.
Powodzenia.
Uda ci się.
Trzymajcie za mnie pazury.
- Reflektory! - Nie zmuszajcie mnie.
Jeszcze werbel.
Najwięksi magowie niech się nauczą
od pana Mistofelisa sztuczki magicznej.
I wszyscy mówimy:
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Jestem cichy, mały i czarny
od uszu po koniec ogona.
Wcisnę się w każdą szczelinę,
najwęższą żerdź pokonam.
Zawsze wskażę właściwą kartę.
Dobry ze mnie gracz w kości.
Bez problemu przekonam cię,
byś oddał mysz za dwie ości.
Z korkiem też znam fortele
albo z łyżką i pastą z ryby.
Chcesz znaleźć nóż lub widelec,
myślisz, że chyba się zgubił.
Widziałeś go przed chwilą, a nagle znikł.
Za tydzień zobaczysz, że wbił się w trawnik.
I wszyscy mówimy:
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Dasz radę.
Jestem dość powściągliwy,
trudno nazwać mnie śmiałkiem,
lecz mój głos słyszano na dachu,
gdy przy kominku drzemałem.
Czasem słyszano mnie przy kominku,
gdy się po dachu szwendałem.
Wszyscy słyszeli, że mruczał ktoś,
a to niepodważalny dowód
na moje niezwykłe magiczne moce.
Raz mnie rodzina wzywała
z ogrodu w środku nocy,
a ja tymczasem w holu spałem.
A nie tak dawno ten niezwykły kot
z cylindra wyczarował kociaków cały miot!
Co?
Pan Mistofelis? Mój bohaterze...
- Nie uciekaj! - O nie!
- O rany! Wiejemy! - I wszyscy mówią:
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Proszę.
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
I wszyscy mówimy:
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Coś takiego!
Czy był kiedyś
kot tak sprytny
jak magiczny Pan Mistofelis?
I wszyscy mówimy:
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
- Jak ty. - Jak ja.
Coś takiego! Czy był kiedyś
kot tak sprytny jak magiczny Pan Mistofelis?
Panie i panowie, przed wami cudowny, magiczny Pan Mistofelis!
Oszukała mnie.
Dotrę tam.
Dotrę do jonosfery... Wygram!
Wszyscy zobaczycie!
Chodź ze mną!
Nie zadziera się z szaloną kociarą.
Zgiń, przepadnij!
Gus!
Drab, Jakiego Nie Zna Świat!
Och, ty, Drabie!
Ranek,
rosa na słoneczniku,
róża, która zanika,
róże, które schną.
Jak słonecznik pragnę ku słońcu obrócić twarz.
Z utęsknieniem czekam na świt.
Śpiewaj.
Wspomnienia.
Zwróć twarz do księżyca.
Niech wspomnienia cię poprowadzą.
Otwórz się i w nie wejdź.
Jeśli dowiesz się tam,
czym jest szczęście,
zaczniesz nowe życie.
Wspomnienia.
Samotna w świetle księżyca.
Uśmiecham się do minionych dni.
Byłam wtedy tak piękna.
Pamiętam czas, gdy wiedziałam,
czym jest szczęście.
Niech ożyją wspomnienia.
Niedopałki zadymionych dni.
Zatęchły chłód poranka.
Gaśnie światło latarni, minęła kolejna noc.
Nadchodzi nowy dzień.
Ranek.
Muszę zaczekać na wschód słońca.
Pomyśleć o nowym życiu
i się nie poddawać.
Kiedy nadejdzie świt, ta noc też już będzie tylko wspomnieniem.
I nowy zacznie się dzień.
Latem słońce prześwieca przez liście,
trwa niekończąca się maskarada.
Jak kwiat otwiera się do słońca,
tak wspomnienie blaknie.
Dotknij mnie.
Tak łatwo mnie zostawić
samą ze wspomnieniami
moich słonecznych dni.
Jeśli mnie dotkniesz,
zrozumiesz, czym jest szczęście.
Spójrz...
nowy dzień...
już się zaczął.
Ciebie wybieram.
Dziękuję.
Niczego więcej nie chciałaś,
prócz tego, by cię chciano.
Nie chciałaś się włóczyć po ulicach Londynu samotna i wystraszona.
Pożegnaj już wszystkie
bolesne wspomnienia.
A zatańczysz z pięknymi cieniami przeszłości.
W górę, w górę, w górę ponad hotelem Russell.
W górę, w górę, w górę aż do jonosfery.
W górę, w górę, w górę ponad hotelem Russell.
W górę, w górę, w górę aż do jonosfery.
W górę, w górę, w górę ponad hotelem Russell.
W górę, w górę, w górę aż do jonosfery.
W górę, w górę, w górę ponad hotelem Russell.
W górę, w górę, w górę aż do jonosfery.
W górę, w górę, w górę ponad kocurkowy księżyc.
W górę, w górę, w górę aż do jonosfery.
W górę, w górę, w górę ponad kocurkowy księżyc.
W górę, w górę, w górę aż do jonosfery.
W górę, w górę, w górę aż do jonosfery. Oto ja...
Nieuchwytny.
Żyjesz!
Mistyczny majestat
niepohamowanej kociości.
Dzwony katedry
biją na wiwat.
Niech nam żyje Wiecznie Panujący Kot!
Poznaliście różne typy kotów.
I moim skromnym zdaniem
nie potrzebujecie już tłumacza,
by zrozumieć nasz charakter.
Wiecie już dość, by dojść do konkluzji,
że kot od człowieka niewiele się różni.
Widzieliście nas przy pracy i zabawie
i poznaliście nasze imiona,
nasze zwyczaje i miejsca zamieszkania.
Ale czy wiecie, jak się zwracać do kota?
Przede wszystkim należy zapamiętać:
że kot nie jest psem.
Przede wszystkim należy zapamiętać:
że kot nie jest psem.
W podejściu do kota obowiązuje jedna zasada:
nie mów nic do kota, póki on się nie odezwie.
Ja nie podzielam tego zdania.
Uważam, że trzeba się zwracać do kota,
lecz pamiętać przy tym,
że kot nie znosi spoufalania.
Ukłoń się, uchyl kapelusza
i powiedz te słowa: O kocie!
O kocie!
I zanim kot raczy
potraktować cię jak zaufanego przyjaciela,
trzeba okazywać mu szacunek
podając mu spodeczek śmietanki.
Albo raz na jakiś czas podsunąć mu
kawior lub strasburski pasztet.
Pieczeń z kuropatwy lub pastę z łososia.
Na pewno ma swój gust.
Tak z czasem osiągniesz cel:
będziesz mógł wołać go po imieniu.
Kot ma prawo oczekiwać
tych wyrazów szacunku.
I jasne jest jak dwa razy dwa,
że tak właśnie należy zwracać się do kota.
Stałaś się prawdziwym Kocurkiem.
Kochanym Kocurkiem.
KOTY
Chodź ze mną do domu,
jeśli masz odwagę.
Nie wiedziałabym,
dokąd cię zaprowadzić.
Czy powinnam coś zrobić?
Choć ja nie dostałam nic od nikogo.
Przyczajona w ciemności, czekam, by zacząć żyć.
I nie mam pięknych wspomnień.
Niczego więcej nie chciałam,
prócz tego, by mnie chciano.
Za młoda jestem, by się włóczyć po ulicach samotna i wystraszona.
Od urodzenia nie miałam nic,
ty przynajmniej coś masz.
Masz swoje wspomnienia
z eleganckich salonów,
na które mnie nikt nigdy nie zaprosi.
Wspomnienia pogrzebał czas,
lecz przynajmniej zostały ci piękne cienie przeszłości.
Niebezpieczna noc.
Ich głosy nawołują.
Przebłysk światła,
nim wstanie świt.
Na ulicach dzikie koty
oswajają mój strach.
Boję się mieć ich za przyjaciół i znowu się zawieść.
Czy nadzieja jest tylko złudzeniem?
Niczego więcej nie chciałam,
prócz tego, by mnie chciano.
Za młoda jestem, by się włóczyć po ulicach samotna i wystraszona.
Od urodzenia nie miałam nic,
ty przynajmniej coś masz.
Masz swoje wspomnienia
z eleganckich salonów,
na które mnie nikt nigdy nie zaprosi.
Wspomnienia pogrzebał czas,
lecz przynajmniej zostały ci piękne cienie przeszłości.
I być może mój dom nie jest taki, jak chciałam.
Nie jest tym wymarzonym.
Ale wśród tych nocnych zjaw czuję, że żyję naprawdę.
Wiem, że to niebezpieczna gra, ale jest w niej dzikość i wolność.
Niczego więcej nie chciałam,
prócz tego, by mnie chciano.
Nigdy nie będę się włóczyć po ulicach samotna i wystraszona.
Od urodzenia nie miałam nic,
ty przynajmniej coś masz.
Masz swoje wspomnienia
Nie wiedziałam, że pokocham ten świat, do którego mnie wpuścili.
Wspomnienia pogrzebał czas.
Zatańczę więc z pięknymi cieniami przeszłości.
Wspomnienia pogrzebał czas.
Zatańczę więc z pięknymi cieniami przeszłości.